Sisyphus The Myth (2021) รหัสลับข้ามเวลา EP.1-16 (จบ)

รีวิว Sisyphus: The Myth (2021) รหัสลับข้ามเวลา: ทะเยอทะยานระดับโลก ทรงพลังด้วยนักแสดง แต่สะดุดล้มด้วยตรรกะและ CGI

สวัสดีค่ะทุกคน! ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการชำแหละและเจาะลึกซีรีส์ฟอร์มยักษ์กันอีกครั้ง วันนี้เราจะพาทุกคนนั่งไทม์แมชชีน “อัปโหลดเดอร์” ย้อนเวลากลับไปสำรวจโปรเจกต์ฉลองครบรอบ 10 ปีของช่อง JTBC ที่เคยสร้างปรากฏการณ์พูดถึงกันสนั่นหวั่นไหวบน Netflix อย่าง Sisyphus: The Myth (รหัสลับข้ามเวลา) ผลงานไซไฟ-แอ็กชันที่หยิบเอาทฤษฎีการข้ามเวลา โลกอนาคตดิสโทเปีย และตำนานกรีกโบราณมาเขย่ารวมกัน

หากคุณเป็นคนที่ชื่นชอบซีรีส์แนวทฤษฎีสมคบคิดและการไขปริศนา คุณคงเคยผ่านตากับเรื่องนี้มาบ้างแล้ว วันนี้เราจะไม่มานั่งเล่าไทม์ไลน์เรื่องย่อให้ปวดหัว เพราะลำพังแค่ไทม์ไลน์ในเรื่องก็ซับซ้อนจนต้องวาดแผนผังตามแล้วค่ะ! แต่เราจะมาสวมวิญญาณนักวิจารณ์ ผ่าตัดเจาะลึกถึงกึ๋นของบทภาพยนตร์ งานโปรดักชั่นระดับบล็อกบัสเตอร์ และการแสดงที่เรียกได้ว่าเป็น “เดอะแบก” ของเรื่องนี้กันแบบหมดเปลือก ว่าตกลงแล้ว Sisyphus คือผลงานระดับมาสเตอร์พีซ หรือเป็นเพียงความทะเยอทะยานที่ไปไม่ถึงฝั่งฝันกันแน่!

เนื้อเรื่องและบทภาพยนตร์ (Story & Screenplay): ปรัชญาที่ลึกซึ้ง กับวังวนของพล็อตโฮลที่หาทางออกไม่เจอ

ความเจ๋งที่สุดของซีรีส์เรื่องนี้ คือ “คอนเซปต์ตั้งต้น” ค่ะ ผู้สร้างฉลาดมากที่หยิบเอาตำนานกษัตริย์ “ซิซิฟัส” (Sisyphus) จากเทพปกรณัมกรีก ชายผู้ถูกเทพเจ้าลงทัณฑ์ให้กลิ้งหินก้อนยักษ์ขึ้นภูเขา และพอมันใกล้จะถึงยอด หินก็จะกลิ้งตกลงมาให้เขาต้องกลับไปเข็นมันขึ้นไปใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นำมาใช้เป็นแกนกลางของการเล่าเรื่อง (Core Metaphor) มันสะท้อนให้เห็นถึง “ลูปเวลา” (Time Loop) ที่ตัวละครหลักอย่าง ฮันแทซุล และ คังซอแฮ ต้องเผชิญ พวกเขาพยายามแก้ไขอดีตเพื่อกอบกู้โลกจากสงครามนิวเคลียร์ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ผลลัพธ์ก็มักจะวนกลับมาที่จุดเดิมเสมอ

ความแข็งแกร่งในช่วงต้นเรื่อง: ในช่วง 4-5 เอพิโสดแรก Sisyphus ทำหน้าที่เป็นซีรีส์ไซไฟทริลเลอร์ที่สมบูรณ์แบบมาก การผูกปมเรื่องกระเป๋าเดินทางปริศนาที่ตกลงมาจากท้องฟ้า องค์กรลับอย่างกองควบคุม (Control Bureau) ที่ไล่ล่าคนจากอนาคต และปริศนาของตัวร้าย “ซิกม่า” ทุกอย่างถูกปูมาให้ดูลึกลับ น่าติดตาม จังหวะการเล่าเรื่องในช่วงแรกมีความเป็นภาพยนตร์แอ็กชันสืบสวนที่ชวนให้คนดูต้องตั้งคำถามและคิดตามตลอดเวลา การตั้งคำถามเชิงปรัชญาที่ว่า “หากเรารู้อนาคตที่เลวร้าย เราจะสามารถเปลี่ยนมันได้จริงหรือ?” ทำออกมาได้คมคายมาก

เมื่อทฤษฎีเวลาเริ่มกัดกินตัวเอง: แต่ทว่า… เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงช่วงกลางและช่วงท้าย ปัญหาใหญ่ที่ซีรีส์แนวข้ามเวลาเกือบทุกเรื่องต้องเจอคือ “ความสมเหตุสมผลของตรรกะเวลา” (Time Travel Paradox) ซึ่ง Sisyphus เลือกที่จะใช้กฎของควอนตัมฟิสิกส์และการทับซ้อนของมิติเวลามาอธิบาย แต่โชคร้ายที่บทภาพยนตร์กลับไม่สามารถควบคุมกฎเกณฑ์ที่ตัวเองสร้างขึ้นมาได้ค่ะ

เราจะได้เห็นช่องโหว่ (Plot holes) โผล่ขึ้นมาเต็มไปหมด การตัดสินใจของตัวละครเริ่มขัดแย้งกับตรรกะที่ควรจะเป็น ตัวร้ายที่ดูเหมือนจะฉลาดล้ำลึกและรู้ทุกอย่าง กลับพ่ายแพ้หรือตัดสินใจผิดพลาดในเรื่องง่ายๆ นอกจากนี้ การพยายามยัดเยียดเส้นเรื่องโรแมนติก (Romance arc) ระหว่างพระเอกกับนางเอกในสภาวะที่โลกกำลังจะแตก มันดูยัดเยียดและผิดจังหวะไปสักนิด แทนที่เราจะได้ลุ้นระทึกกับการชิงไหวชิงพริบเพื่อกู้โลก หนังกลับเบรกอารมณ์ด้วยฉากหวานๆ ที่บางครั้งก็ทำให้ความตึงเครียดของเรื่องลดลงอย่างน่าเสียดาย ตอนจบของเรื่องก็กลายเป็นที่ถกเถียงอย่างหนัก เพราะมันเลือกที่จะจบแบบปลายเปิดทิ้งไว้ให้ตีความ ซึ่งสำหรับบางคนมันคือความเท่ แต่สำหรับคอไซไฟสายแข็ง มันคือการแก้ปมที่ยังไม่เด็ดขาดพอค่ะ

งานภาพ โปรดักชั่น และสเปเชียลเอฟเฟกต์ (Visuals & CGI): ดินแดนดิสโทเปียที่งดงาม กับบาดแผลทางกราฟิกที่ยากจะลืม

นี่คือประเด็นที่เป็น “ทอล์คออฟเดอะทาวน์” ที่สุดของเรื่องนี้เลยค่ะ ด้วยทุนสร้างที่สูงลิ่วระดับสองหมื่นล้านวอน (ประมาณ 500 กว่าล้านบาท) เราคาดหวังจะได้เห็นงานภาพระดับฮอลลีวูด แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นงานภาพแบบ “รถไฟเหาะ” ที่มีทั้งจุดสูงสุดและจุดที่ตกลงมาเหว

ความอลังการของโลกหลังหายนะ:

ต้องขอปรบมือให้ดังๆ กับฝ่ายออกแบบศิลป์ (Production Design) และการจัดฉาก (Set Design) ค่ะ การเนรมิตกรุงโซลในปี 2035 ที่ล่มสลายกลายเป็นเมืองร้าง (Post-apocalyptic Seoul) ทำออกมาได้ขนลุกและสมจริงมาก ซากตึกที่ผุพัง สนามกีฬาที่กลายเป็นสุสาน ภูมิทัศน์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและสารกัมมันตรังสี ทุกอย่างถูกเซ็ตขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน โทนสีของโลกอนาคตจะถูกย้อมด้วยสีเหลืองหม่นและสีเทาแห้งแล้ง ตัดสลับกับโลกปัจจุบันในปี 2020 ที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าและแสงไฟนีออนที่สะท้อนความเจริญรุ่งเรือง คอนทราสต์ของสองยุคนี้ทำหน้าที่บอกเล่าเรื่องราวความสูญเสียได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดเลยทีเดียว

วิกฤต CGI ที่ทำลายความน่าเชื่อถือ:

แต่ในทางกลับกัน… บาดแผลที่ใหญ่ที่สุดของเรื่องนี้คือ งาน CGI (Computer-Generated Imagery) ในฉากแอ็กชันสำคัญๆ ค่ะ เราไม่สามารถมองข้าม “ฉากเครื่องบินตก” ในช่วงต้นเรื่องได้เลย ภาพกราฟิกของฮันแทซุลที่ออกไปซ่อมเครื่องบินกลางอากาศ มันดูลอยและไม่สมจริงจนให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูคัตซีนในวิดีโอเกมยุคเก่า (PlayStation 3) มากกว่าจะเป็นซีรีส์ฟอร์มยักษ์ นอกจากนี้ การจัดแสงในฉากที่มีการใช้ Green Screen หลายๆ ฉากยังดูหลอกตา ทำให้คนดูหลุดโฟกัสจากความลุ้นระทึกไปจับผิด CG แทน ซึ่งถือเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมากๆ เพราะมันไปลดทอนความเข้มข้นของเนื้อเรื่องลงไปอย่างมหาศาล

การแสดงและเคมีของนักแสดง (Acting & Character Dynamics): คลาสเรียนการแสดงของ โชซึงอู และ การทุ่มเทของ พัคชินฮเย

ถ้าจะบอกว่าสิ่งที่พยุงให้ซีรีส์เรื่องนี้เดินหน้าต่อไปได้จนจบคือ “ฝีมือของนักแสดง” ก็คงไม่ผิดนักค่ะ

โชซึงอู (Cho Seung-woo) ในบท ฮันแทซุล:

นี่คือผู้ชายที่เป็น “เดอะแบก” ของเรื่องอย่างแท้จริง! โชซึงอู พิสูจน์ให้เห็นอีกครั้งว่าเขาคือนักแสดงระดับปรมาจารย์ บทของฮันแทซุลคือวิศวกรอัจฉริยะที่เป็นซีอีโอบริษัทระดับโลก ภายนอกเขาดูเย่อหยิ่ง กวนประสาท และหลงตัวเอง แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยบาดแผลทางใจ (Trauma) จากความรู้สึกผิดที่รังเกียจพี่ชายตัวเอง โชซึงอูสามารถบาลานซ์ความตลกร้าย (Dark Comedy) เข้ากับความดราม่าได้อย่างไร้รอยต่อ จังหวะที่เขาต้องใช้สมองแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าด้วยความรู้ทางฟิสิกส์ ท่าทางและการขยับร่างกายของเขาดูเป็นอัจฉริยะจริงๆ แววตาของเขาในฉากที่ต้องสูญเสียหรือเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย สามารถกระชากอารมณ์คนดูให้ดำดิ่งไปพร้อมกับเขาได้เสมอ

พัคชินฮเย (Park Shin-hye) ในบท คังซอแฮ:

สำหรับพัคชินฮเย นี่คือการฉีกภาพลักษณ์นางเอกเจ้าน้ำตา มารับบทเป็นนักรบสาวจากอนาคตที่ดิบเถื่อนและแข็งแกร่ง เราต้องชื่นชมความทุ่มเทในการฝึกฝนร่างกายและการเล่นคิวบู๊ของเธอค่ะ ฉากแอ็กชันการต่อสู้ด้วยมือเปล่า การใช้ปืนสไนเปอร์ หรือการสู้แบบระยะประชิด เธอทำได้ทะมัดทะแมงและดุดันมาก ซอแฮเป็นตัวละครที่เกิดและเติบโตมาในโลกที่พังทลาย เธอจึงไม่มีทักษะทางสังคมแบบคนปกติ พัคชินฮเยถ่ายทอดความ “เด๋อด๋า” เวลาที่ต้องมาอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยแสงสีและอาหารอร่อยๆ ได้อย่างน่าเอ็นดู แม้ในบางจุดบทภาพยนตร์จะตีกรอบให้เธอต้องกลายมาเป็นสาวน้อยที่รอพระเอกมาช่วย (ซึ่งขัดกับปูมหลังความเก่งกาจของเธอ) แต่ทักษะการแสดงของพัคชินฮเยก็ช่วยให้เรายังคงรักและเอาใจช่วยตัวละครนี้จนถึงที่สุด

คิมบยองชอล (Kim Byung-chul) ในบท ซิกม่า (Sigma):

ไม่พูดถึงไม่ได้เลยสำหรับตัวร้ายหลักของเรื่อง คิมบยองชอลมอบการแสดงที่น่าขนลุกและชวนอึดอัด รอยยิ้มเย็นชาและท่าทางโรคจิตของเขาเวลาที่ปั่นหัวตัวละครหลัก ทำออกมาได้มีมิติมาก เขาไม่ใช่ตัวร้ายที่เก่งกาจด้านการต่อสู้ แต่เขาเป็นตัวร้ายประเภท Manipulator (ผู้ชักใยจิตใจ) ที่ใช้ความอ่อนแอของมนุษย์มาเป็นอาวุธ การมีอยู่ของเขาในเรื่องช่วยยกระดับความตึงเครียดขึ้นไปได้อีกหลายขีดค่ะ

บทสรุป: ชิ้นงานศิลปะที่สวยงามแต้มด้วยรอยด่างขุย

โดยรวมแล้ว Sisyphus: The Myth (2021) เป็นซีรีส์เกาหลีที่มีความกล้าหาญและทะเยอทะยานสูงมากในการพยายามยกระดับมาตรฐานวงการให้ทัดเทียมกับงานระดับโลก มันเต็มไปด้วยฉากแอ็กชันที่เร้าใจ ปรัชญาที่ชวนขบคิด และทักษะการแสดงระดับมาสเตอร์คลาสที่ควรค่าแก่การรับชม

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ตกหลุมพรางของความทะเยอทะยานตัวเอง ทั้งในแง่ของบทภาพยนตร์ที่พยายามจะซับซ้อนจนคุมไม่อยู่ เกิดเป็นพล็อตโฮลที่ทำให้คนดูต้องกำหมัด และงาน CGI ที่ขาดความสม่ำเสมอ หากคุณเป็นคนที่ดูหนังโดยเน้นความบันเทิง ชอบความลุ้นระทึก และรักในตัวนักแสดง ซีรีส์เรื่องนี้จะทำให้คุณสนุกจนลืมเวลาได้แน่นอน แต่หากคุณเป็นสาย “จับผิดลอจิก” (Logic police) ที่ต้องการความสมเหตุสมผลของทฤษฎีเวลาแบบ 100% คุณอาจจะต้องปล่อยวางและลดความคาดหวังลงมาสักนิดก่อนกดดูค่ะ

ถ้าให้ประเมินคะแนนในภาพรวม คงต้องขอให้ไว้ที่ 7/10 ค่ะ หักคะแนนความไม่สมูทของบทในช่วงท้ายและงานภาพบางฉาก แต่บวกคะแนนความใจสู้และฝีมือการแสดงของโชซึงอูและพัคชินฮเยที่แบกเรื่องนี้ไว้ด้วยสองบ่าอย่างแท้จริง!